Σκάβω τα βράδια...

Ελάφρωσε με ψυχή-πηγή μου!
Σκάβω τα βράδια στο μελάνι,
όπου αποθηκεύω ρημαγμένους συλλογισμούς.
Σ’ ακούω κάθε που η νύχτα χάραμα σταλάζει
να ανοίγεις την πόρτα,
όταν έρχεται η στιγμή που ο ύπνος μεθά
τα σώματα, τότε βαραίνει μια μουτζούρα
τα στήθια του σύμπαντος.
Θέλω να έρθω να σε βρω,
να σου πω για τις μέρες
των μεγάλων φορτίων
τότε που με συντρόφευες,
χνούδινη φλούδα του δικού σου φλοιού...

Το παραπάνω ποίημα είναι ένα αγαπημένο μου από τη φίλη μου

Μαρία Θανοπούλου

ποιήτρια και επιστήθια φίλη μου...