Φορές φορές, κυλάω σε μια απόσταση που ακυρώνει την στάση...

Κάθε φορά που η ψυχή λαχταράει ένα τόπι, κυλιόμαστε στις αλυκές του παρελθόντος.

Στο παρόν, αντίθετα, μας έμαθαν πως μόνο αυτός που στέκεται στα δυο του πόδια είναι αληθινός μαχητής. Στα πέλματα φθάνουν ριπές από νερό, χώμα ή άσφαλτο.

Κάποτε μάλιστα πετάμε με περίσσια χάρη το παλιό μας ένδυμα, όπως ακριβώς κάνουν τα ερπετά.

Για το μέλλον πάλι, δίνουμε όλα τα γκάζια. Γαντζωνόμαστε με νύχια και με δόντια κι επιθυμούμε όνειρα μικρά και όνειρα μεγάλα.

Τώρα αν αυτά βρίσκονται πολύ ψηλά, αν νιώθουμε ίλιγγο στην ταράτσα ενός ουρανοξύστη, αυτό είναι άλλο θέμα. Κι αν μας τρομάζει επικίνδυνα το ύψος ή το τεντωμένο σχοινί μιας επιθυμίας, βουτάμε στο κενό να πάρουμε στα χέρια εκείνο το ξεχασμένο τόπι σε κάποιο χαρτοκιβώτιο Νουνού ή στα σχέδια ενός μπλοκ ιχνογραφίας...

Θα μας κατηγορήσουν για παλιμπαιδισμό!Το ξέρω και το ξέρεις!

Πάντα κατηφορικός δεν ήταν ο δρόμος προς τη θάλασσα;

Πάντα κατηφορικός ο δρόμος απ' τις επάνω αλάνες του παρόντος !

Κι ολοένα, κατηφορίζουμε σε μία ευθεία συνεχόμενη που κάπου στο τέρμα της, θυμίζει μία στροφή με εσωτερική συστροφή...

Σε μπέρδεψα ;

Πάρ 'το απ' την αρχή...

Κι όπου βγει...