Στοίχειωσε...

Στοίχειωσε το νέο σπίτι
από τα παράπονα
των παλιών του ενοίκων...
στοίχειωσε κι ο κήπος
που έκανε ό,τι μπορούσε
να κρατήσει τις ρίζες βαθιά
στην τεράστια καρδιά του...
Χώμα πατρίδα μου,
χώμα οι σκέψεις μου,
πολιόρκισαν τη θάλασσα
μήπως και η αλμύρα
βυθίσει τη λύπη
του νέου σπιτιού.
Να σου μιλώ και η ψυχή σου να κοιτά
εμένα, το ομορφότερο αγκάθι
της μοναξιάς σου...
Στοίχειωσαν τα παιχνίδια εκείνου
του μικρού πρωινού...
Κι εγώ διατηρώ το χτικιό
της φυσαλίδας του μοναχικού αερικού.
Η δυνατή μουσική
βηματίζει στη νύχτα μου.
Το πιάνο άρχισε να παίζει
κι εγώ έγκλειστος στο στοιχειωμένο σπίτι
εξομολογούμαι
στην πληγή που μόλις έκλεισε
πως ακόμη σ'αγαπώ
ακόμη ελπίζω...