Παράθυρο στα μάτια σας

Δε θα'θελα να σας πω για το απλήρωτό μου ενοίκιο στο όνειρο,

γιατί τώρα έτσι που σε βλέπω να πίνετε ανέμελοι ολόιδιοι μέλισσες τον καφέ σας,

με την κατήφεια μου και το φόβο μου, θα σας τον πικράνω।

Ξέρω μόνο να σας πω, πόσα "όλα" είναι τα "όλα" που ζητάμε στη ζωή.

Ένα χελιδόνι, περνώντας ξυστά από το χαρτονόμισμά μου,

μου τα ψιθύρισε και προς στιγμήν, αναρίγησα.

Γιατί, ότι κι αν μου ψέλλισε, ήταν Χειμώνας...

Χειμώνας η ακρίβεια.../ Χειμώνας η ανεργία...

Χειμώνας ο μισθός.../ Χειμώνας κι ο Χειμώνας...

Όμως, γνωρίζω καλά πως αν σας αντικρίσω σε μία Άνοιξη,

με ορθάνοιχτα τα σκέλια της διαβρωμένης βαρυχειμωνιάς,

κάτι καλό θα έχει σίγουρα επιτελεστεί, μεταξύ άνοιξης ενός παραθύρου...

Και θα'ναι "όλα" τότε, δικά μας και των άλλων,

δανεισμένα ρούχα του διπλανού και μεθυσμένες στον έρωτα λέξεις,

φυλαγμένη εφηβική επανάσταση και διαδήλωση των αρκετών

που "οι από τα πάνω", τους είπανε "λίγους"...

Κι ο καφές σας, θα'ναι πιο πολύς, κι ο μισθός σας θα αγοράζει το όνειρο...

Του διπλανού θα μπορείτε να αγοράσετε το αύριο,

να μη μείνει με στενά ρούχα το σήμερά του...

Και θα με κοιτάτε πλέον με μία ανακούφιση εξοφλημένων κοινοχρήστων.

Και θα έχετε ήδη απλώσει τα χέρια σας γύρω από το λαιμό μου

με μία ανεξάντλητη γαλήνη ύπνου.

Τότε ναι, τι ωραία που θα τραγουδάνε τα κέρματα

και θα θροΐζουν τα χαρτονομίσματά σας, στη γεμάτη καλοκαίρι τσέπη σας...

Τότε ναι, τι όμορφο που θα θυμίζετε καλοκαιρινό περίπατο στη θάλασσα,

έτσι που θα χαμογελάτε με αυτό το χαμόγελο κατάκτησης

του πρώτου ιδρωμένου μισθού.

Τότε ναι, τι Μαγιάτικα λόγια θα εξομολογηθούν τα χείλη σας,

με εκείνο το παράξενο μούδιασμα του αδιάβαστου μαθητή

που μπαίνει χωρίς προαίσθημα κακό στην τάξη...

Μα τώρα, τώρα ναι, έχουμε πολλή δουλειά ακόμη,

να στεριώσουμε το μεγαλείο της αντίστασης...

Ανοίξτε το παράθυρο των ματιών σας,

να μυρίσει το σαλόνι,

μπαχαρικά της διπλανής και συνθήματα και τραγούδια...