... Και μετά ξύπνησα...

Παίρνω παραμάσχαλα το ακρωτηριασμένο κομμάτι του φεγγαριού και συνθλίβοντας τα χέρια μου με την λαιμόκοψη του μαχαιριού του πόνου για να αποφύγω τις μάταιες κινήσεις διάσωσης στο νερό από το νερό και με μία τελευταία κοιταγμένη στα μάτια ανάσα, βουτάω στο βυθό...

Όλες οι αναμνήσεις μου, σαν νύχτα τελευταίου χορού φοιτητοδιαπάλης που τυραννίστηκε αρκετά να εμπεδώσει τα βήματα με μυαλό ανοϊκού και οι φιγούρες που αγάπησα, τώρα πια, ένας δεύτερο χέρι βαμμένος τοίχος... Από κάτω εναπομείνασες οι ξεπλυμένες πετρόλ και ξεραμένες διαφυγές από το χθες και από πάνω, ένα δεύτερο χέρι πλαστικό χρώμα, να μην επιτρέπει στα γραπτά να περάσουν δάκρυα και γέλια ντυμένα σε στιχάκια...

Η πολιτική του καπιταλισμού που όλα τα ακυρώνει κατακερματίζοντας τον κεφαλαιοκρατικό κορβανά της ελευθεριακής πεμπτουσίας, δεν αφήνει πλέον τίποτε στο διάβα του οδοστρο-σω-τήρα θυμού που απαγορεύει με νόμο περί ιδιοκατοίκησης την μνήμη να ξαναεισέλθει στο πατρικό της λήθης...

Ακόμα και τα χρώματα γίνανε πλαστικά, άκαμπτα, άοσμα, άμορφα... και πάνω από όλα, γίνανε στρατοκρατικοί νόμοι που απαγορεύουν κάτι να μείνει έστω και με αντιπαροχή στο κτήμα της μνήμης...

Κάθε μου στίχο, τον παρέσυρε στη σύγκρουσή του επάνω, ένα βετέξ... Βρώμικο σαν τα λόγια τα ακάθαρτα πολιτικών πεσόντων ανδρών που λασπώνουν συνειδήσεις, γλοιώδες σα μαστίχα που κόλλησε στην πολυτριμμένη σόλα του παπουτσιού μου...

Ένα βετέξ... Σημάδι των καιρών πως όλα πρέπει να υπακούσουν στη μνήμη του χρυσόψαρου... Όλα τα θανατικά με ελληνική σφραγίδα γνησιότητος προελεύσεως...

Κι όλα σφραγισμένα αεροστεγώς σε βαζάκια με ταινία προστασίας, μην και κανένας ομοϊδεολόγος μου, αποτολμήσει να κλέψει μία θύμηση μέσα από τα βαζάκια που δες τα τι ωραία και καμαρωτά στέκονται στο ράφι των νέων ιδεοθυμάτων του άκρατου καπιταλοκρατισμού...

Ένα βετέξ και τώρα αναζητώ που πνίγομαι σε μία σταγόνα στο πάτωμα... Ένα βετέξ να με στεγνώσει και μαζί να με οδοστρώσει... Όχι, δε λέω ανακρίβειες... Ούτε πομφόλυγες πτερόεντα λόγια σχηματίζω με τα χείλη τα σαρκώδη της οργής μου...

Είναι καιρός που λογίζομαι εξυπνότερος του απολίτικου τεχνοκρατικού μηχανογραφικού χαρτοτυλικτογραφειοκρατικού πολιτισμού και πλέον σκέφτομαι πως θα μηχανορραφήσω με την παιδαριώδη πολλών ραδιουργία...

Κι έτσι, το βετέξ θα κοροϊδέψω και την βιομηχανία του πλουτοκρατικού αεργοανεργοριζοσπαστικού barcode μου θα χλευάσω και θα πω...

Έλα βετέξ, έλα, με τον οδοστρωτήρα σου, έλα, να με αφομοιώσεις στο πάτωμα, σαν οξύ που αφήνει σημάδι, κουσούρι κι αποτύπωμα, εκεί να αφήσω αιώνιο αέναα σεβαστό τον γραφικό μου χαρακτήρα...

Σε χρησιμοποίησα βυθέ...

Σκούριασες πια στην αχρηστία της σκέψης σου...

Σε έπνιξα...

Κέρδισα...

και μετά ξύπνησα...