Φέρνει μαντάτα το φτερό

Πώς να σου το πω,

ψιθυριστά με άνοιγμα των χειλιών πελώριο,

ουρανός που φέρνει στα χέρια μισολιπόθυμη τη βροχή

να δροσίσει τα σπαρτά που κοιμούνται στη απεργία της σιωπής…

Θέλω να σου το πω,

χαραγμένο με δάχτυλο σε σκόνη τζαμιού,

σε παλάμες μοιρασμένες στο φιλί και το χάδι,

ανυπόστατη απόδειξη εγκλήματος…

Πώς να σου το πω,

Με ψωμί και βούτυρο σε απλωτές μαχαιριές σε καλοκαιρινή βεράντα,

Με σταρένια γεμάτη φωνή και στήθος παρέλασης ολόρθο,

Με χαμένα πυροφάνια σε ψαριά φθινοπώρου,

Με λέξη που σκαρώθηκε στον ύπνο του έρωτα,

χίλια χέρια ενός χεριού,

αναμνηστική επανάληψη μίας κίνησης…

Θέλω να σου το πω,

Με άρνηση συλλαβής που τραβά δίχτυ προς την ξηρά,

Με πεθαμένο τρέμουλο σταγόνας κρασιού που χορεύει στα χείλη,

Με βαμμένο κόκκινο φεγγάρι επάνω σε ράχη γυαλιστερή ψαριού

Τη νύχτα που η πανσέληνος φορά τους πλανήτες νυφικό

Και παντρεύεται την αλαφράδα του αφρού στη μία το πρωί…

Θα σου το πω,

Να το συλλάβεις με χειροπέδες ανέμου που το ταξιδεύουν,

Να το πιεις με το δάκρυ της βροχής,

Να το ζυμώσεις σε φύλλο πίττας το μεσημέρι,

Να το φυσήξεις καθάριο σε αλεύρι απλωμένο…

Να στο ξαπλώσω σε λόγο πλάγιο,

Κουρνιασμένο στο κρεβάτι πριν κοιμηθεί ο ύπνος…

Καληνύχτα…